|
Gilles de Coster wil niet in zee
met de vergane glorie van Antwerp FC
... Vervolg
... Want Vlaanderen, zo lijkt het, heeft sinds kort Germinal
Beerschot ontdekt. Je kunt dezer dagen geen sportkrant meer
openslaan of ze hebben het erover. En dat terwijl je als
Beerschotsupporter gewoonlijk aangewezen bent op ATV en de Gazet
van Antwerpen. Smullen is dat. Kijk, zelfs op de opiniepagina's
wordt al eens schoorvoetend een stukje gepleegd over den
Beerschot.
Dat zit zo: Beerschot is aan een bijzonder goed seizoen bezig.
Top vijf in de competitie, halve finalist in de beker en een pak
smaakmakers in huis: Hernán Losada, Gustavo Colman, Kenny Steppe
et j'en passe. Seizoensrevelatie? Maar nee, dat succes is
hoegenaamd geen verrassing.
Ze zijn daar immers goed bezig, in de torens van het Olympisch
Stadion. Jos Verhaegen en co. hebben de club financieel gezond
gemaakt en stevig in de subtop van het Belgische voetbal
genesteld. De komst van vakmensen als Aimé Anthuenis, Harm Van
Veldhoven en Paul Heylen zorgt ook voor een duidelijk merkbare
sportieve en commerciële opgang. Kortom, de club is in uiterst
competente handen. Dit mooie seizoen is daar slechts het
logische gevolg van.
Net nu wordt er gepraat over een nieuw stadion in Antwerpen. Een
gemeenschappelijk stadion, zo luidt de sterk naar
wafelijzerpolitiek ruikende redenering, met het zieltogende
Antwerp FC, stamnummer één, zoals ze zelf tot vervelens toe
herhalen. Een club met een mooie geschiedenis, maar ook niet
meer dan dat: geschiedenis. Vergane glorie.
Het contrast met het moderne Germinal Beerschot was nog nooit zo
groot, zo schrijnend. Toch wil het stadsbestuur die twee clubs
in één groot multifunctioneel stadion huisvesten. Twee clubs met
een totaal verschillende commerciële visie en totaal
verschillende noden, budgetten en supporterskernen. Begrijpe wie
begrijpe kan. Ik kijk met afgunst naar AA Gent, een club die al
even competent geleid wordt als Germinal Beerschot, maar waar
het stadsbestuur pal achter de club staat en waar ze al begonnen
zijn met een stadionproject. Ze zullen er de vruchten van
plukken.
En nu is daar dus opnieuw het fusiescenario. Peter Vermeulen
heeft ervaring met het Vlaamse voetbaldossier en houdt een
helder, rationeel betoog. Dat hoort zo tegenwoordig: voetbal is
tot ratio verworden. Management, wiskunde bijna. Ik heb geen
ervaring met het Vlaamse voetbaldossier, ik ben een
voetbalsupporter. Mijn hart schreeuwt: 'Beerschot!' En duizenden
harten met mij.
Het fusiescenario (of de hereniging, geef het kind een naam)
gaat in tegen de absolute ziel van het voetbal: de clubliefde,
de eigenheid. Die bestaat niet meer, zegt u? Kom eens naar het
Kiel. Of ga eens naar Antwerp FC, KV Mechelen of Standard.
Begraaf die fusieplannen snel. Voetbal laat zich gelukkig niet
alleen vatten in wiskunde en logica.
Uit de puinhoop die het Antwerpse voetbal jarenlang was, is één
club opgestaan. Tijd om er met zijn allen de schouders onder te
zetten.
Nog
een aanrader om af te sluiten: surf naar
http://www.kielsmanifest.be.
Bron: Journalist
Gilles De Coster in De Morgen |
